Archive for the ‘هوا فضا’ Category
فرازمینیها زمین را چگونه میبینند؟
به سبب اینکه گازهای جو زمین، طول موجهای خاصی از نور را جذب میکند، اخترشناسان قادرند، نشانههای زیستی کلیدی در طیف را جدا کنند؛ گازهایی همچون متان و اکسیژن”(دنباله…) فرازمینیها زمین را چگونه میبینند؟ فناوری- پژوهشگران با بررسی پدیده ماهگرفتگی توانستند نشانههای حیات را دستهبندی کنندمحمدجواد ترابی اخترشناسان موفق شدند جو زمین را آنگونه که از فضای دور دیده میشود، بررسی کنند. برای این کار، آنان از ماه بهعنوان آینهای بزرگ استفاده کردند و سطح ماه را بههنگام ماهگرفتگی بررسی کردند. نور خورشیدی که از ماه بازتاب میشود، آثاری از جو زمین به همراه دارد که میتواند به اخترشناسان برای تعیین سیارههای فراخورشیدی که پناهگاه حیات هستند، کمک کند. اخترشناسان مؤسسه اخترفیزیک جزایر قناری در اسپانیا، این رصدها را از ماهگرفتگی کلی در 26 مرداد 1387انجام دادند. حتی زمانی که ماه در گرفتگی کامل است و سایه زمین کاملاً سطحش را دربرگرفته، بازهم میتوان ماه را دید، آنهم در نور قرمز. عبور نور خورشید از جو لبه زمین و شکست نور سبب میشود، رنگ قرمز
سفر به سرزمینهای یخی منظومه شمسی
اهداف بعدی ماموریتهای فضایی روباتیک ناسا و اسا تا سال 1404 تعیین شد: اروپا، گانیمد، تیتان و انسلادوس
محمدجواد ترابی: زمستان 1383 / 2005، کاوشگر هویگنس از فضاپیمای کاسینی که بهدور سیاره زحل میچرخید؛ جدا شد و راهی قمر مرموز تیتان شد. تیتان تنها قمر دارای جو در منظومه شمسی است و تا آن زمان انسان نتوانسته بود سطح آن قمر را ببیند. اما سرانجام فضاپیمای هویگنس چشم بشر را در مقابل این قمر باز کرد. جاناتان لونین، دانشمند علوم سیارهای دانشگاه آریزونا، یکی از معدود افرادی بود که توانست برای نخستین بار سطح قمر تیتان ببیند؛ همان تصاویری که فضاپیمای هویگنس ارسال کرده بود. لونین در شرح احساس خود بعدها گفت: «با دیدن این تصویر دو حس به من دست داد، نخست اینکه من ذوقزده و هیجانزده شده بودم، اما خیلی سریع دلگیر شدم که نمی توانم در زندگی علمی خودم باری دیگر این چنین تصویری را ببینم».
از زمین تا فضا
دانشمندان، مسافران قاچاقی کشتیهای فضایی را از بین میبرند تا از انتقال تصادفی حیات زمین به دیگر نقاط منظومه شمسی جلوگیری کنند.
از زمانی که بشر به فکر یافتن موجودات فرازمینی افتاد، نخستین راه ارتباط با آنها را حضور خود در جمع آنان دانست. سال 1348 / 1969، نیل آرمسترانگ نخستین بشری بود که پا بر کره خاکی دیگری به نام ماه مینهاد. دانشمندان و منجمان مدتها ماه را زیر نگاه تلسکوپهای خود داشتند، ولی اثری از موجودی غولپیکر روی آن ندیدند. پس از انجام پروژههای آپولو، انسان دریافت که در هیچ کجای این تنها قمر زمین موجودی قابل مشاهده زندگی نمیکند، مگر به شکل تک سلولیها یا چند سلولیهای جان سخت که برای یافت آن نیاز به کاوش بیشتر با ابزارالآتی ویژه بود.
این بار بشر نگاهش را به جایی دورتر دوخت، سیاره سرخفام منظومه شمسی، مریخ؛ سیارهای که پس از زمین بهترین شرایط را برای ایجاد محیطی زیستی با تعریف امروزی انسان از زیست، داراست. نیمه دهه 1970 / 1350، واکینگها راهی مریخ شدند. دو مریخنشین واکینگ 1 و 2، نخستین فضاپیماهایی بودند که با موافقیت بر روی مریخ فرود آمدند.
